این مناسبت فرخنده و مبارک بهانه‌ای شد تا ابیاتی در ارتباط با مقام مادر از شاعران ایران را انتخاب و به همه‌ی مادرانی که شادی خود را در شادی فرزندانشان می‌دانند ، تقدیم کنم.

بانوان و مادران با شهامت ایران زمین روزتان مبارک

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

مادر ای معنی ایثار ، تو گل باغ خدایی

توی روزگار غربت ، با غم دل آشنایی

می‌نویسم از سرخط ، مادر ای معنی بودن

می‌نویسم تا همیشه ، تویی لایق ستودن
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

مادر ای مهر بلند بی‌کران                  ای فراتر از دل و بهتر ز جان
ای بهار آرزوها با تو سبز                    در خزان دوستی ، تنها تو سبز
دامنت مهد بزرگی‌های من                هستی من ، عشق من ، دنیای من
رحمت بی انتهای داوری                   خاستگاه عشق پاکی ، مادری
سایه‌ی لطف خدایی بر سرم             جاودان باش ای گرامی مادرم
یاد باد آن روزهای کودکی                  با تو ای مشگل گشای کودکی
زنده بودن را به من آموختی               تا مرا روشن کنی ، خود سوختی
دست تو دست نوازش بود و ناز          ناتوانی‌های جان را چاره ساز
بر سر بالین من شب تا سحر             می‌نشستی دیدگان از عشق ، تر
تا به چشم من نشانی خواب را         رام سازی کودک بی تاب را
از دل من تیرگی بر داشتی               نور را در جان من انباشتی
بر زبانم هر کلامی می‌نشست،         داشت در آن سایه‌ی لطف تو دست
اینک ای والاترین راز حیات                 ای نشان احترام کاینات
ای گل دلبستگی‌های وجود               یادگار ار خستگی‌ها ی وجود
مهربانی جلوه‌ی دامان توست            زندگی گوی دم چوگان توست
آفرینش با تو  آرامش گرفت                عشق ، با عشق تو پردازش گرفت
با صفایت رمز پاکی شد درست           هر چه خوبی هست اینک مال توست
با رضای تو بهشت آید به دست          رشته‌ی مهر تو را نتوان گسست
محمد روحانی (نجوا کاشانی)

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

تاج از فرق فلک برداشتن،                  جاودان آن تاج بر سر داشتن،

در بهشت آرزو ره یافتن،                    هر نفس شهدی به ساغر داشتن،

روز در انواع نعمت‌ها و ناز،                 شب بتی چون ماه در بر داشتن،

صبح از بام جهان چون آفتاب،             روی گیتی را منور داشتن،

شامگه چون ماه رویا آفرین،               ناز بر افلاک اختر داشتن،

چون صبا در مزرع سبز فلک،              بال در بال کبوتر داشتن،

حشمت و جاه سلیمان یافتن،            شوکت و فر سکندر داشتن،

تا ابد در اوج قدرت زیستن،                 ملک هستی را مسخر داشتن،

برتو ارزانی که ما را خوش تر است:                        لذت یک لحظه “مادر” داشتن!

فریدون مشیری

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

آسمان را گفتم:
می‌توانی آیا
بهر یک لحظه‌ی خیلی کوتاه
روح مادر گردی؟
صاحب رفعت دیگر گردی؟
گفت: نی! نی! هرگز!
من برای این کار
کهکشان کم دارم
نوربان کم دارم
مه و خورشید به پهنای زمان کم دارم
***
خاک را پرسیدم:
می‌توانی آیا
دل مادر گردی؟
آسمانی شوی و خرمن اختر گردی؟
گفت: نی! نی! هرگز!
من برای این کار
بوستان کم دارم
در دلم گنج نهان کم دارم
***
این جهان را گفتم:
هستی کون و مکان را گفتم:
می‌توانی آیا
لفظ مادر گردی؟
همه‌ی رفعت را
همه‌ی عزت را
همه‌ی شوکت را
بهر یک ثانیه بستر گردی؟
گفت: نی! نی! هرگز!
من برای این کار
آسمان کم دارم
اختران کم دارم
رفعت و شوکتشان کم دارم
عزت و نام و نشان کم دارم
***
آن جهان را گفتم:
می‌توانی آیا
لحظه‌ای دامن مادر باشی؟
مهد رحمت شوی و سخت معطر باشی؟
گفت: نی! نی! هرگز!
من برای این کار
باغ رنگین جنان کم دارم
آنچه در سینه ی مادر بود آن ، کم دارم
***
روی کردم با بحر
گفتم: او را آیا
می‌شود این که به یک لحظه‌ی خیلی کوتاه
پای تا سر همه مادر گردی؟
عشق را موج شوی؟
مهر را مهر درخشان شده در اوج شوی؟
گفت: نی! نی! هرگز!
من برای این کار
بیکران بودن را
بیکران کم دارم
ناقص و محدودم
بهر این کار بزرگ
قطره‌ای بیش نیم
طاقت و تاب و توان کم دارم
***
صبحدم را گفتم:
می‌توانی آیا
لب مادر گردی؟
عسل و قند بریزد از تو؟
لحظه‌ی حرف زدن
جان شوی؟ عشق شوی؟ مهر شوی؟ زر گردی؟
گفت: نی! نی! هرگز!
گل لبخند که روید ز لبان مادر
به بهار دگری نتوان یافت
در بهشت دگری نتوان جست
من از آن آب حیات
من از آن لذت جان
که بود خنده‌ی او چشمه‌ی آن
من از آن محرومم
خنده‌ی من خالی است
ز آن سپیده که دمد از افق خنده‌ی او
خنده‌ی او روح است
خنده‌ی او جان است
جان روزم من اگر ، لذت جان کم دارم
روح نورم من اگر ، روح و روان کم دارم
***
کردم از علم سوال:
می‌توانی آیا
معنی مادر را
بهر من شرح دهی؟
گفت: نی! نی! هرگز!
من برای این کار
منطق و فلسفه و عقل و زبان کم دارم
قدرت شرح و بیان کم دارم
***
در پی عشق شدم
تا در آیینه ی او چهره‌ی مادر بینم
دیدم او مادر بود
دیدم او در دل عطر
دیدم او در تن گل
دیدم او در دم جان پرور مشکین نسیم
دیدم او در پرش نبض سحر
دیدم او در تپش قلب چمن
دیدم او لحظه‌ی روییدن باغ
از دل سبزترین فصل بهار
لحظه‌ی پر زدن پروانه
در چمن‌زار دل انگیزترین زیبایی
بلکه او در همه‌ی زیبایی
بلکه او در همه ی عالم خوبی ، همه‌ی رعنایی
همه جا پیدا بود
همه جا پیدا بود

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

خدا انداخت زیر پای مادر                   بهشتی کز همه چیز است برتر

اگر خواهی شوی مهمان جنت           نداری بهتر از مادر تو نعمت

بود شرط بهشت این حرف آخر           که باشی خاک زیر پای مادر

محمد نعیمی

          بعضی از کشورها ، آن را به روزهای تاریخی خود تغییر داده‌اند ، مانند بولیوی که روز جنگ ویژه‌ای که زن‌ها نیز در آن شرکت داشتند را به عنوان روز مادر انتخاب کرد.

          در ایران روز مادر و روز زن به طور رسمی ۲۰ جمادی الثانی است که گفته می‌شود زاد روز حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) یگانه دختر پیامبر اکرم اسلام حضرت محمد (صلی الله علیه و اله) است. از آنجا که این روز بر مبنای تقویم قمری محاسبه می‌شود ،  روز مشخصی در سال نیست و در سال‌های مختلف در گردش است.

          انگلستان ، نخستین کشوری بود که روز مادر را به وجود آورد. در برخی از کشورهای غربی (از جمله انگلستان) دومین یکشنبه‌ی ماه مه هر سال روز مادر نام می‌گیرد. این فکر توسط خانمی به نام “جولیا واردهو” به آمریکا برده شد و اولین روز ماه ژوئن به عنوان روز مادر تعیین گردید. در سال ۱۹۲۴کنگره‌ی آمریکا دومین روز ماه مه را به عنوان روز مادر تعیین نمود. در ژاپن ، زاد روز همسر وقت امپراطور به عنوان روز مادر گرامی شمرده می‌شود. در ایران پیش از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ روز مادر ، بر پایه‌ی گاه‌شمار ایرانی ، ۲۵ آذر به مناسبت روز تولد مادر شاه بود که منجر به وجود روز تشکیل بنیاد مادر و کودک نیز شده بود.

          منبع: سایت دانشنامه ویکیپدیا با تغییر و باز نویسی

روز مادر بر همه مادران مبارکباد

ایشان در پست “دکلمه شعر احمدک” درخواست نموده بودند که شعر “فعل مجهول” خانم سیمین بهبهانی را برای خوانندگان در وب سایت قرار دهم. به دلیل احترامی که برای ایشان قائلم در کوتاه‌ترین زمان ممکن این کار را انجام دادم. امیدوارم ایشان و شما خواننده گرامی از خواندن این شعر لذت برده و کمی در آن تأمل کنید. اگر به دور و برمان نگاه کنیم ژاله‌های بسیاری را می‌بینیم که دست بی مهر پدر ، در عنفوان نوجوانی و جوانی آنها را پژمرده کرده است.

شعر فعل مجهول

بچه‌ها! ، صبحتان به‌خیر، سلام!
درس امروز ، فعل مجهول است
فعل مجهول چیست؟ می‌دانید؟
نسبت فعل ما به مفعول است
.
در دهانم زبان چو آویزی
در تهیگاه زنک ، می‌لغزید
صوت ناسازم آن‌چنان که مگر
شیشه بر روی سنگ می‌لغزید
.
ساعتی دادِ آن سخن دادم ،
حق گفتار را ادا کردم .
تا از اعجاز خود شوم آگاه ،
ژاله را ز آن میان صدا کردم
.
ژاله! ، از درس من چه فهمیدی؟
پاسخ من سکوت بود ، سکوت
ده! ، جوابم بده! کجا بودی؟
رفته بودی به عالم هپروت؟
.
خنده‌ی دختران و غرش من
ریخت بر فرق ژاله چون باران
لیک او بود غرق حیرت خویش
غافل از اوستاد و از یاران
.
خشمگین ، انتقام‌جو ، گفتم:
بچه‌ها! گوش ژاله سنگین است؟
دختری طعنه زد که: نه خانم!
درس در گوش ژاله ، یاسین است!
.
باز هم خنده‌ها و همهمه‌ها
تند و پی‌گیر می‌رسید به گوش
زیر آتشفشان دیده‌ی من
ژاله آرام بود و سرد و خموش
.
رفته تا عمق چشم حیرانم ،
آن دو میخ نگاه خیره‌ی او
موج زن ، در دو چشم بی‌گنهش
رازی از روزگار تیره‌ی او
.
آن‌چه در آن نگاه می‌خواندم ،
قصه‌ی غصه بود و حرمان بود
ناله‌ای کرد و در سخن آمد
با صدایی که سخت لرزان بود
.
فعل مجهول ، فعل آن پدری ا‌ست
که دلم را ز درد ، پرخون کرد
خواهرم را به مشت و سیلی کوفت
مادرم را ز خانه بیرون کرد
.
شب دوش از گرسنگی تا صبح
خواهر شیر خوار من نالید
سوخت در تب ، لب برادر من
تا سحر در کنار من نالید
.
در غم آن دو تن ، دو دیده‌ی من
این یکی اشک بود و آن خون بود
مادرم را دگر نمی‌دانم
که کجا رفت و حال او چون بود
.
گفت و نالید آن چه باقی ماند
هق هق گریه بود و ناله‌‌ی او
شسته می‌شد به قطره‌های سرشک
چهره‌ی همچو برگ لاله‌ی او
.
ناله‌ی من به ناله‌اش آمیخت
که: غلط بود ‌آنچه من گفتم؟
درس امروز ، قصه‌ی غم توست
تو بگو من چرا سخن گفتم؟
.
فعل مجهول ، فعل آن پدری ا‌ست
که تو را بی‌گناه می‌سوزد
آن حریق هوس بود که در او
مادری بی‌پناه ، می‌سوزد

- – - – - – - – - – - – - – -

بد نیست حال که شعر “فعل مجهول” را از شاعره‌ی معاصر و به قولی بانوی غزل‌سرای ایران خانم بهبهانی خواندیم ، مختصری از شرح حال او را نیز مطالعه کنیم.

سیمین خلیلی معروف به سیمین بهبهانی فرزند عباس خلیلی (شاعر و نویسنده و مدیر روزنامه‌ی اقدام) است. سیمین بهبهانی در سال ۱۳۰۶ خورشیدی در تهران چشم به جهان گشود. پدر و مادر سیمین که در سال ۱۳۰۳ ازدواج کرده بودند ، در سال ۱۳۰۹ از هم جدا شدند و مادرش با عادل خلعتبری (مدیر روزنامه‌ی آینده‌ی ایران) ازدواج کرد و صاحب سه فرزند دیگر شد. وی آموزش‌های دبستانی و دبیرستانی را در تهران به پایان رساند.

او پس از گذراندن دوره‌ی دانشسرای عالی ، شغل آموزگاری را برگزید و دبیر دبیرستان‌های تهران شد.

وی در سال ۱۳۲۵  ازدواج نمود که به جدایی انجامید. مدتی بعد برای بار دوم ازدواج کرد ، اما همسرش درگذشت.  او ۳ فرزند دارد.

سیمین بهبهانی در سال ۱۳۳۷ وارد دانشکده‌ی حقوق شد ، حال آنکه در رشته‌ی ادبیات نیز قبول شده بود.

سیمین ، سی سال – از سال ۱۳۳۰ تا سال ۱۳۶۰- تنها به تدریس اشتغال داشت و حتی شغلی مرتبط با رشته‌ی حقوق را قبول نکرد.

در ۱۳۴۸ به عضویت شورای شعر و موسیقی در آمد. سیمین بهبهانی ، هوشنگ ابتهاج ، نادر نادرپور ، یدالله رویایی ، بیژن جلالی و فریدون مشیری این شورا را اداره می‌کردند. در سال ۱۳۵۷ عضویت در کانون نویسندگان ایران را پذیرفت.

وی هم اکنون در تهران به سر می‌برد.

ای معلم:

خدای اطلسی‌ها با تو باشد

پناه بی کسی‌ها با تو باشد

تمام لحظه‌های خوب یک عمر

به جز دلواپسی ها٬با تو باشد

.

ای تو مرا نادره آموزگار

 افسر زرین به سر روزگار

 روشنی جان من از جان توست

 خنده‌ی من از لب خندان توست

.

ضمن سلام و عرض خسته نباشید به تمامی بازدید کنندگان محترم ، مخصوصا همکاران عزیز و فرهنگیان گرامی و با آرزوی ساعاتی خوش و مفید فایده که در مطالعه‌ی صفحات این وب صرف می‌کنید.

شعر احمدک ،‌ از جمله اشعار نسبتا مشهور و در عین حال تاثیر گذاری است که ممکن نیست کسی آن را بخواند و بدون تأمل از آن عبور کند.

اولین بار این ابیات را از زبان استاد فرزانه “ایرج شگرف نخعی” در همایش فرهیختگان راور شنیدم که بسیار زیبا و آهنگین آن را خواندند. اما به مرور زمان آن را فراموش کرده بودم تا اینکه چندی قبل در هنگام فایل و کمد تکانی ، (به جای خانه تکانی عید ، معمولا سالی دو سه دفعه فایل و کشوهای کمد را بیرون می‌ریزیم و مرتب می‌کنیم اما زهی خیال باطل که باز از فردا روز از نو و روزی از نو) متن این شعر را دیدم ولی در چند جا ابیات آن به دلم ننشست. این شد که در اینترنت به سراغ آن رفتم. اما ظاهرا پس از آنکه شاعری دل سوخته‌ این شعر را سروده (اگر در قید حیات است خدا موفقش بدارد و اگر در سرای باقی است خداوند بزرگ ، روحش را با اولیا محشور فرماید) و این ابیات به اینترنت راه پیدا کرده‌اند ، همانند دانش‌نامه‌ی آزاد ویکیپدیا هر کس به فراخور حال و به سلیقه‌ی خود چیزی بر آن افزوده یا از آن کاسته است. با این تفاوت که در ویکیپدیا مشخصات طرف ثبت می‌شود و بعدا می‌توان یقه‌ی او را چسبید که چرا چنین گفتی یا نوشتی اما در خصوص شعر احمدک بی‌نوا چنین ردیابی و رهگیری امکان پذیر نیست.

الغرض آنچه در اینترنت با نام شعر احمدک پیدا می‌شود ابیاتی موزون و تا حدودی آهنگین است ، با تفاوت‌های فراوان از لحاظ ظاهری و بار معنایی. از جستجوی قریب به ده وبلاگ و سایت ، متن شعری که در زیر می‌خوانید به همراه دکلمه‌ای ناقص جمع‌آوری شد که باز هم اهل فن می‌دانند به همان دلیلی که در بالا عرض شد ، خالی از اشکال نیست. امید است بخوانید و دکلمه را گوش دهید و پس از تامل و تفکر ، اشکالاتی که به نظرتان می‌رسد را بیان نمایید که با اجازه از شاعر محترم (رعایت قانون حمایت از مولفین و مصنفین) ، در اصلاح این شعر نگون بخت اعمال نماییم تا تاثیر بیشتری بر خواننده داشته باشد.

علی

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

معلم چو آمد ، به ناگه کلاس                      چو شهری فرو خفته ، خاموش شد

سخن‌های ناگفته‌ی کودکان                        به لب نارسیده فراموش شد

.

معلم ز کار مداوم مدام                               غضبناک و فرسوده و خسته بود

جوان بود و در عنفوان شباب                       جوانی از او رخت بر بسته بود

.

سکوت کلاس غم‌آلوده را                            صدای درشت معلم شکست

ز جا احمدک جست و بند دلش                    بدین بی خبر بانگ ، ناگه گسست

.

بیا احمدک! ، درس دیروز را                          بخوان ، تا ببینم که سعدی چه گفت؟

ولی احمدک درس ناخوانده بود                    به جز آنچه دیروز آنجا شنفت

.

عرق ، ‌چون شتابان سرشک یتیم               خطوط خجالت به رویش نگاشت

لباس پر از وصله و ژنده‌اش                         به روی تن لاغرش لرزه داشت

.

زبانش به لکنت بیفتاد و گفت:                    “بنی آدم اعضای یکدیگرند”

وجودش به یک‌باره فریاد کرد:                       “که در آفرینش ز یک گوهرند”

.

در اقلیم ما رنجبر مردمان                           زبان دلش گفت بی اختیار

“چو عضوی به درد آورد روزگار”                     “دگر عضوها را نماند قرار”

.

تو کز ، کز ، تو کز ، وای یادش نبود                جهان پیش چشمش سیه پوش شد

سرش را به سنگینی از روی شرم               به پایین بیفکند و خاموش شد

.

ز اعماق مغزش به جز درد و رنج                  نمی‌کرد پیدا کلام دگر

در آن عمر کوتاه ، او خاطرش                       نمی‌داد جز آن پیام دگر

.

ز چشم معلم شراری جهید                        نماینده‌ی آتش خشم او

درونش پر از نفرت و کینه گشت                   غضب می‌درخشید در چشم او

.

چرا احمد کودن بی‌شعور؟                          معلم بگفتا به لحنی گران

نخواندی چنین درس آسان بگو؟                  مگر چیست فرق تو با دیگران؟

.

عرق از جبین احمدک پاک کرد                     خدایا! چه می‌گوید آموزگار؟

نمی‌بیند آیا که در این میان                         بود فرق‌ ، مابین دار و ندار؟

.

چه گوید؟ بگوید حقایق بلند؟                      به شرحی که از چشم خود بیم داشت؟

بگوید که فرق است مابین او                       و آن کس که بی حد زر و سیم داشت؟

.

به آهستگی احمد بینوا                             چنین زیر لب گفت با قلب چاک

که آنها به دامان مادر خوشند                     و من بی وجودش نهم سر به خاک

.

به آنها جز از روی مهر و خوشی                   نگفته کسی تا کنون یک سخن

ندارند کاری بجز خورد و خواب                      به مال پدر تکیه دارند و من

.

من از روی اجبار و از ترس مرگ                    کشیدم از آن درس بگذشته دست

کنم با پدر پینه دوزی و کار                          ببین دست پر پینه‌ام شاهد است

.

سخن‌های او را معلم برید                            هنوز او سخن‌های بسیار داشت

دلی از ستمکاری ظالمان                           نژند و ستم‌دیده و زار داشت

.

معلم بکوبید پا بر زمین                              که این پیک قلب پر از کینه است

به من چه که مادر ز کف داده‌ای                  به من چه که دستت پر از پینه است

.

یکی پیش ناظم رود با شتاب                      به همراه خود یک فلک آورد

نماید پر از پینه پاهای او                             به چوبی که بهر کتک آورد

.

دل احمد آزرده و ریش گشت                       چو او این سخن از معلم شنفت

ز چشمان او کور سویی جهید                     به یاد آمدش شعر سعدی و گفت:

.

ببین ، یادم آمد دمی صبر کن                      تأمل خدا را تأمل دمی

«تو کز محنت دیگران بی غمی                    نشاید که نامت نهند آدمی»

دکلمه شعر احمدک را اینجا گوش کنید

هنوز ۴۵ روز نگذشته بود ، که دلم برای خانواده‌ام تنگ شد. اما مرخصی ندادن. منم بدون مرخصی و پای پیاده ، از مشهد تا طرقبه (۱۸ کیلومتر) را دویدم و بعد از دیدن خانواده ، دوباره از طرقبه تا مشهد را دویدم و رفتم پادگان.

به پادگان که رسیدم ، دیدم گروهبان متوجه غیبت من و چند نفر دیگه شده. همه رو به خط کرد و گفت: دور پادگان رو باید بدوید. شروع به دویدن که کردیم بعد از ۱۰۰۰ متر سرباز‌های دیگه خسته شدند ، اما من دور کامل را دویدم و ایستادم.!

فرمانده‌ی گروهان که دویدن من رو ندیده بود گفت: مگه نگفتم دور کامل باید بدوی؟

گفتم: دویدم قربان.

گفت: فضولی موقوف.! دوباره باید بدوی!

خلاصه ، دو دور دیگه به مسافت ۸ کیلومتر دویدم و سر حال ، جلوی فرمانده ایستادم و همین باعث شد مسیر زندگیم تغییر کند!

یک روز ، من رو با یک جیپ ارتشی به میدان سعدآباد مشهد بردند ، برای مسابقه.

رییس تربیت بدنی تا من رو دید گفت: چرا کفش و لباس ورزشی نپوشیدی؟

گفتم: ندارم!

گفت: خب! برو سر خط الآن مسابقه شروع می‌شه. ببینم چند مرده حلاجی؟

خلاصه با پوتین و لباس سربازی دویدم. دور آخر همه داد می‌زدن باریکلا سرباز!!

برنده که شدم دیدم ، همه می‌گن: سرباز ، رکورد ایران رو شکستی!!

من اون روز با پوتین و لباس سربازی رکورد ایران رو شکستم و بهم کاپ نقره‌ای دادن!!

خبر رکورد شکنی من خیلی زود ، به مرکز رسید و بهم امریه دادن تا برم تهران.

با اتوبوس به تهران رفتم و پرسان ، پرسان ، خودم رو به دژبانی مرکز رسوندم.

با فرمانده‌ی لشکر که روبه‌رو شدم گفت: تو همون سربازی هستی که با پوتین رکورد شکستی؟

گفتم: بله قربان!!

گفت: چرا این قدر دیر آمدی و سریع من رو سوار ماشین کردند و به استادیوم امجدیه بردن که قرار بود مسابقه‌ی بزرگی انجام بشه!

مسابقه‌ی دوی ۵۰۰۰ متر بود و من کفش و لباسی رو که رییس تربیت بدنی مشهد داده بود ، پوشیدم و رفتم لب خط!

یک دفعه صدای تیری شنیدم و هراسناک این طرف اون طرف رو نگاه کردم ببینم چه خبره که دیدم رییس تربیت بدنی با عصبانیت می‌گه: چرا نمیدوی؟ بدو!!

من نگاه کردم دیدم ، اون ۱۷ نفر دیگه ، مسافتی از من دور شدن و من تازه فهمیدم که صدای شلیک تیر برای آغاز مسابقه بوده و من چون در مشهد فقط با صدای (حاضر – رو) مسابقه رو شروع می‌کردم ، اینجا هم منتظر همون کلمه بودم ، نه صدای تیر!!

خلاصه شروع کردم به دویدن و یه عده هم من رو هو می‌کردن و می‌گفتن: مشهدی! تو از آخر اولی!

دور سوم رو که دویدم تازه به نفر آخر رسیدم و تازه گرم شده بودم!

در دور بعد متوجه شدم ، که نفر چهارم هستم و با خودم گفتم: خدا رو شکر لااقل چهارم می‌شم!

سه دور تا آخر مسابقه مانده بود ، که دیدم فقط یک نفر با فاصله از من جلوتره!

دور آخر خودم رو به پشت سرش رسوندم.

به خط پایان نزدیک می‌شدیم که جلو زدم و اول شدم!

باز هم رکورد ایران رو شکسته بودم و از عزیز منفرد ، که سال‌ها قهرمان ایران بود جلو زده بودم!

این‌ها حرف‌های استاد علی باغبان باشی – قهرمان دوی ایران – است ، که ۲۹ سال متوالی بدون حتی یک باخت ، مقام نخست مسابقات را در ایران دارا است و جالب است بدانید که تا به حال این رکورد در هیچ رشته‌ی ورزشی در دنیا شکسته نشده است!

باغبان باشی ۲۱۹ مدال آسیایی و جهانی دارد و در ۸ مسابقه‌ی المپیک شرکت کرده و اول شده است!

ادیب‌زاده می‌گوید:

زمان شاه شنیدم که پای باغبان باشی شکسته!

با گروه فیلم برداری رفتیم و وقتی با اون مصاحبه کردم با ناراحتی گفت: دکترها گفته‌اند باید یک پای من رو قطع کنند.

شب که فیلم پخش شد ، ۵۰ خط تلفن جام جم توسط مردم اشغال شده بود و همه با عصبانیت می‌خواستن یه جوری به علی باغبان باشی کمک کنن!

همون شب ، رضا پهلوی ، که در اون زمان ولیعهد بود و نزدیک به ۱۷ سال داشت ، به آقای جهان‌بانی ، رییس سازمان ورزش (‌که اوایل انقلاب اعدام شد) دستوری داده بود ، که او هم شبانه به در خانه‌ی باغبان باشی رفته بود و پاسپورتش را درست کرده بودند و روز بعد ساعت ۱۱ صبح از فرودگاه زنگ زد که: مثل این‌که معجزه شده و من برای درمان به نیویورک می‌روم.

در نیویورک یک پروفسور بزرگ پایش را عمل کرد. بعد از دو ماه که برگشت ، از همان فرودگاه مهرآباد به ما زنگ زد ، که من می‌خواهم به زودی در یک مسابقه‌ی دو و میدانی شرکت کنم و شما را هم دعوت می‌کنم.

علی باغبان باشی ، وقتی در زمان ریاست جمهوری خاتمی به مراسم تقدیر و نکو داشت پیشکسوتان دعوت شد ، زمانی که نام باغبان باشی ، در مراسم از طریق بلندگو اعلام گردید ، خاتمی از یکی از حاضرین پرسید: مگر باغبان‌باشی زنده است؟!

و چه ضیافتی بود ، در آغوش کشیدن و اشک به چشم آوردن خاتمی برای قهرمانی که نام ایران را بر بلندای المپیک جهانی فریاد کشید!

علی باغبان‌باشی متولد سال ۱۳۰۳ در طرقبه ، قهرمان سابق دوهای استقامت و دوی ماراتون کشورمان بوده است. وی در مدت زمان فعالیت حرفه ای خود ۲۱۹ مدال جهانی و آسیایی برای کشورمان به ارمغان آورد و ۲۹ سال پیاپی قهرمان ایران بود.
 رکوردها

۵۰۰۰ متر سال ۱۹۵۸: (۱۴:۲۷:۲)

۳۰۰۰ متر سال ۱۹۵۸: (۹:۰۶:۰)

ماراتن سال ۱۹۵۶: (۲:۳۸:۱۲)

آخرین باری، که باغبان باشی را دیدم ، دور میدان دروازه قوچان بود ؛ به گرمی حال و احوال کردم و او گفت: شما مگه من رو می‌شناسی؟

لبخندی زدم و گفتم: تمام دنیا شما رو می‌شناسن!

 - – - – - – - – - -

این مطلب را مدت‌ها قبل برای انتشار در فضای مجازی اینترنت ، انتخاب کرده بودم ولی بنا به دلایلی از این کار منصرف شدم که سرکار خانم بهادری مدیر وبلاگ پر محتوای یاد مهر کاملا در جریان قرار دارند ، بنابراین نمی‌دانم در حال حاضر این قهرمان ملی در قید حیات هستند یا خیر.

امیدوارم که در صحت و سلامت کامل باشند و همچنان با روحیه‌ی ورزشکاری به فعالیت خود ادامه دهند که نام ایران را در بزرگترین میادین ورزشی بدون چشمداشت مالی ، فریاد زده‌اند.

این است رمز ماندگاری چهره‌های ملی و مردمی که بر خلاف بعضی قهرمان‌های پولکی و دوپینگی که چند روزی مانند حباب بر روی آب هستند ، و با وزش کوچک‌ترین نسیمی از ریشه و بن نابود می‌شوند و هیچ‌کس نامی و نشانی از آنها به یاد نخواهد آورد.

 پاینده باشی قهرمان

روز معلم  بهانه‌ای است تا یادی کنیم از معلمین و استادانی که در طول دوران تحصیل برای ما زحمات فراوانی کشیدند و ما را از تاریک خانه‌ی جهل به سمت روشنایی هدایت کردند.

بد ندیدیم که در این صفحه‌ی کوچک و در مجالی اندک از تمامی معلمین و استادان عزیزم که آنچه امروز دارم را مدیون تک تک آنها می‌دانم با زبانی قاصر تشکر و قدر دانی کنم. چرا که زبان را یارای تشکر از مقام معلم نیست و همان گونه که شاعر فرموده: “حدیث من علمنی قدر تو را بیان کند”

معلمین عزیزم در دوران ابتدایی:

سرکار خانم حسینی بقایی راوری (سال اول)

جناب آقای علی اکبر کلماتیان و سرکار خانم فخری (سال دوم)

سرکار خانم راد (سال سوم و چهارم)

جناب آقای علی دانشور (سال پنجم)

معلمین بزرگوارم در دوران راهنمایی:

جناب آقایان حاج محمد زنگی آبادی ، حاج رحمت الله مظفری ، رضایی ، فرمنش ، حسین رهبری ، محمد افسری و طاهری

شادروان مرحوم احمد کارگر

خانم‌ها: بتول کاربخش ، منشادی ، عزیزاللهی ، درانی ، طاهری ، مهرابیان و ایران‌منش

معلمین عزیزم در دوران دبیرستان:

جناب آقایان محمد انتظاری ، علوی ، روح‌الله مظفری ، حسین عسکری ، خالویی ، سیف‌الدینی ، هاشمی ، حسین عسکری ، شریعت‌پناه ، خواجه حسنی و جعفری

شادروان مرحوم حاج داوود رزین

از استادان و معلمانی که نامشان از قلم افتاده پوزش می‌طلبم و امیدوارم این شاگرد خود را به بزرگواریشان عفو نمایند.

برای تمامی این عزیزان آرزوی سلامت و طول عمر دارم و برای از دست رفتگان نیز از درگاه ایزد منان طلب علو درجات و رحمت و مغفرت واسعه می‌نمایم.

 علی پورتقی‌آبادی

- – - – - – - – - -

اردیبهشت ، با نفس‌های پیامبرانه‌ات جوانه می‌زند و تو می‌آیی تا خورشید آگاهی را در قلب‌های حاصل‌خیز فرزندان سرزمینت بکاری.

دستان سپیدت بر پیکر تخته سیاه ، نور می‌پاشد و الفبای روشنی ، در اذهان تاریکمان حک می‌شود.

وارد که می‌شوی ، چشم‌های شوقمان چون پنجره‌هایی آفتابی ، به سویت گشوده می‌شوند.

می‌آیی و عطر حضورت فضای کلاس را پر می‌کند. ای راز دار دل‌های کوچک و معصوم و سنگ صبور غم‌های پروانه‌ها! تو آمده‌ای تا روح حقیقت را پاسداری کنی و از چهره‌ی جاهل زمین ، گرد و غبار این همه ندانستن را بزدایی.

آمده‌ای تا نهال‌های سبز را باد هرزه گرد پاییز ، به داس زردش نچیند.

لب که به سخن می‌گشایی ، صدها پرنده‌ی سپید بال در آسمان معرفت به پرواز می‌آیند و من لبریز این همه آبی ، پریدن را تجربه می‌کنم.

نگاهم که می‌کنی ، تار و پود جانم لبخند می‌زند. دست‌هایت ، ریشه‌های کنجکاوی‌ام را محکم می‌کند و صدای فرشته سانت ، سایه‌ی غول‌های نادانی را از کوچه‌های جانم می‌تاراند.

ای آسمانی زمینی رخسار! این گونه که عاشقانه به رویشمان کمر بسته‌ای ، دیر نیست که از هر گوشه‌ی این خاک ، صنوبرانی سر بلند ، با انگشتان سبزشان گیسوان خورشید دانش و فن‌آوری را شانه بزنند و ستاره‌های فروزان پژوهش ، از چشمان آگاه همین نو باوه‌گان بزرگ اندیشه ، روشنی بخش رصد خانه‌های تاریک جهان گردد.

تو را چه نامم ای عصاره‌ی مهربانی و ایثار و عشق؟ از شیره‌ی جانت می‌نوشانی و رگ‌های کبودمان را از خون کاوش و تفکر می‌انباری ، تا نفس‌های زندگیمان ، با نبض آینه‌ها هماهنگ شود.

دوستت داریم. می‌ستاییمت و خاطر خستگی ناپذیرت را به واحه‌های خرم ایمان و عشق می‌سپاریم.

فاطمه داوود آبادی

- – - – - – - – - -

معلم عزیز من ، زمزمه کن بهار را

بیا ببین به شاخه‌ام ، میوه‌ی انتظار را
تویی که بر نشانده‌ای ، به سبزه زار سینه‌ام
به دست پر محبتت ، نهال افتخار را
کنون که بارور شده ، نهال سبز بینشم
به چشم جان بیا ببین ، تو اعتبار کار را
معلمی که بارها ، سنگ صبور من شدی
ندیده‌ام به مثل تو ، رفیق غمگسار را
بُدی به رنج و شادیم ، هماره در کنار من
ز دیده‌ات به دیده‌ام ، شکوه چشمه سار را
حدیث من علَّمنی ، قدر تو را بیان کند
تو را که خواندم از رخت ، آیت کردگار را
جهان به پیش چشم من ، سیاه و تار بود و تو
گرفتی از مقابلم ، پرده‌ی استتار را
برای آنکه با جهان ، نکوتر آشنا شوم
همیشه خوانده‌ای به من ، قصه‌ی روزگار را
معلم عزیز من! بدان که داد و می‌دهد
غبار آستین تو ، هماره بوی یار را
به پایگاه خرمی ، نمی‌رسد مگر کسی
که از تو بشنود به جان ، ترانه‌ی بهار را
به تیر تیز معرفت ، زدی به قلب دیو شب
تو کندی از مسیر حق ، ز بیخ و ریشه خار را

حسن واشقانی «تخلص سائل»

گل افتاده پشت در ، گل سرخ

شکسته زیر آوار در و میخ

گل پژمرده‌ی پرپر ، گل سرخ

گل پهلو کبود چهره نیلی

بهار آتشین پیکر ، گل سرخ

گل در خون و آه و گریه غلتان

میان آتش و خنجر ، گل سرخ

گل صورت بنفش غنچه مرده

رها در خون و خاکستر ، گل سرخ

در آن سو ، کوه مردی دست بسته

شکسته قامت ، این سو تر ، گل سرخ

گل باز و کبود ماه پیکر

گل زهرا ، گل کوثر ، گل سرخ

مریم سقلاطونی

* * * * * * * * * *

مادرم! این همه بلا سخت است

به خدا شرح ماجرا سخت است

گفتن از روضه‌ی تو آسان نیست

شرح آن ، کار روضه خوانان نیست

چشمی از داغ خون فشان باید

گریه‌ی بی امان تلاطم اشک

مدد از صاحب‌الزمان(عج) باید

کاش این فاطمیه مادر جان

گره از کار عشق وا می‌شد

روضه خوان صاحب عزا می شد

یوسف تو ز راه می‌آمد

با دلی غرق آه می‌آمد

 مادرم! این همه بلا سخت است

فهم داغت برای ما سخت است

گفتن از داغ کوچه آسان نیست

آه! سیلی بی هوا سخت است

در و دیوار را نمی‌گویم

نیستم من حریف این روضه

کشته من را ردیف این روضه

داغ مسمار را نمی‌گویم

زود باید ز روضه‌ها رد شد

شرح آن ، کار روضه خوانان نیست

 چه بگویم؟ هجوم این مردم؟

در چوبی و تلّی از هیزم؟

شعله می‌زد چه بی خبر آتش

آه مادر! بهشت در آتش

در کنار تو شعله‌ور آتش

صورتت را گدازه‌ها می‌سوخت

بارش تازیانه و کوثر

جگر داغ از این بلا می‌سوخت

آه پهلو! مگر چه شد بازو؟

روی نیلی تسلی سیلی

گوشواره ، خدای من چاره

از غم تو زمین ، ‌هوا می‌سوخت

دل بی تاب مرتضی می‌سوخت

 همه یکجا هجوم آوردند

دست بسته امام را بردند

دست او را که بسته بودند آه!

پای قتلش نشسته بودند آه!

دل تو بی‌قرار او اما

پهلویت را شکسته بودند آه!

همه پیمان گسسته بودند آه!

آه! از روضه‌های بی یاری

کار آن جمعیت تماشا بود

بعد هم ناسزا و حاشا بود

چقدر حق ، غریب و تنها بود

روز دل گیرِ بی طرفداری

 درد غربت ، چگونه پایان داشت؟

وای از ماجرای دل‌تنگی

در دل کوچه‌های دلتنگی

کوچه‌ای که شمیم هجران داشت

روی چشمت نشست ابری که

نود و پنج روز باران داشت

گریه‌هایت نه صرف دلتنگی

شرح دل واپسی مولا بود

روضه‌ی بی کسی مولا بود

روز و شب اشک‌های تو جاری

آه! از روضه‌های بی یاری

 تو سه شب غرق آه و شیون و شین

آمدی با علی و با حسنین

به در خانه‌ی همه اصحاب

جنگجویان خیبر و احزاب

جان به کف‌های روز بدر و حنین

گفت مولا به تک تک آنان

از احادیث ناب پیغمبر

از «أولی الأمر» و مقصد قرآن

از غدیر و از آن همه پیمان

گفت از فتنه‌ی سقیفه و بعد

از فریب و خیانت شیطان

آه! حجّت دگر تمام شد و

بی تفاوت شدن حرام شد و

وعده‌ها وعده‌ی قیام شد و

صبح آمد و لحظه‌ی موعود

غیر از آن چار یار دیرینه

هیچ کس یاور امام نبود

گریه کن با دل شکسته‌ی خود

گریه کن از مدینه تا به اُحد

 گریه کن مادرم غریبانه

روزها کنج بیت‌الاحزان و

نیمه شب مخفیانه در خانه

گیسوی زینبت پریشان است

دست افتاده دیگر از شانه

گریه کن مادرم غریبانه

نیمه شب که تو رفتی از خانه

می‌شود مویه‌های چشمانت

روضه خوان غم یتیمانت

گریه کن بر غریبی حیدر

می‌روی همدم پریشانت

در کنار مزار پنهانت

می‌رود آه مادرم از حال

می‌شود قاتلش غمت هر روز

می‌شود همدمش غمت سی سال

یک جهان غربت و محن داری

گریه کن روضه‌ی حسن داری

مثل حیدر انیس او چاه است

خنده های مغیره در راه است

داغ‌های تو شعله ور ، کوچه

جگرش پاره پاره در کوچه

 شب آخر که از سفر گفتی

با نگاهی پر از شرر مادر

با دل خون و چشم تر گفتی

گفتی از روزهای شیون و شین

نیمه شب‌ها و تشنگی حسین

زینبت را که جان به لب کردی

بقچه‌ای را اگر طلب کردی

تو به زینب سه تا کفن دادی

ولی یک کهنه پیرهن دادی

داغ زینب حکایت زهرا است

امتداد مدینه ، عاشورا است

گریه کن مادرم بخوان روضه

روضه‌هایت همیشه معروف است

کهنه پیراهن آخر روضه است

روضه از این به بعد مکشوف است

وسط کوچه اجر پیغمبر

گر چه یک باره شد ادا مادر

شعله‌ی کینه‌ آتشین مانده

باز یاری مسلمین مانده

شد ادا گرچه با تب سیلی

اجر با تیغ و نیزه‌ها مانده

کربلا مانده کربلا مانده

مادرم! در میانه‌ی گودال

پیکری غرق خون رها مانده

گریه کن های های می‌بارد

خون خورشید تو زِ سرنیزه

تیرها در طواف پیکر او

بوسه‌ی خنجر است و حنجر او

پیش چشمان خسته‌ی زینب

سر او رفته است بر نیزه

چشم‌های کبود او مثل

چشم نیلی و بی‌قرارت شد

ضجه می‌زد به جای تو آن روز

کهنه پیراهنی که غارت شد

گریه کن با تلاوت قاری

خون ز لب‌های او شده جاری

آه از روضه‌های بی یاری

آه از روضه های بی یاری

یوسف رحیمی

فروردین ماه ۱۳۹۱

اردیبهشت ماه ۱۳۹۱

خرداد ماه ۱۳۹۱

تیر ماه ۱۳۹۱

مرداد ماه ۱۳۹۱

شهریور ماه ۱۳۹۱

اگر مورد پسند واقع شد ، اعلام فرمایید تا تقویم ۶ ماهه دوم سال را نیز در اولین فرصت قرار دهم.

کشور آتش‌فشانی و زلزله‌خیز ژاپن از ۴ جزیزه‌ی بزرگ و ۳۹۰۰ جزیره‌ی کوچک تشکیل شده است. مساخت ژاپن ۳۷۸ هزار کیلومتر مربع (کمتر از یک چهارم وسعت ایران) و جمعیت آن ۱۲۵ میلیون نفر (تقریبا ۲ برابر ایران) است. بیش از ۶۷ درصد این کشور را کوه و جنگل و ۱۵ درصد آن را زمین‌های کشاورزی فرا گرفته است. این کشور فاقد هر گونه منابع طبیعی مثل نفت و گاز است ولی درآمد سرانه‌ی مردم آن ۳۸ هزار دلار (۱۵ برابر ایران) می‌باشد. این نشانگر آن است که سطح رفاه در این کشور آسیایی از آمریکا و بسیاری از کشورهای اروپایی نیز بالاتر است و توجه به نیروی انسانی و مدیریت آن ، راز توسعه‌ و پیشرفت ژاپن بوده است.

عمر متوسط مردان ژاپنی ۷۸ و عمر متوسط زنان این کشور ۸۵ سال است. (۱۵ سال بیشتر از ایران) دین و آیین مردم ژاپن “شینتو” و “بودایی” است و پیروان این آیین‌ها حدود دو برابر جمعیت ژاپن هستند. زیرا بیشتر مردم این کشور به هر دو آیین معتقدند. “شینتو” مجموعه‌ای از باورهای دیرینه‌ی ژاپنی‌ها است که بر اساس آن کلیه‌ی مظاهر طبیعت ، مانند کوه و ستاره و دریا خدایگان جداگانه‌ای دارند و باید پرستش شوند. طبق آیین “شینتو” روح انسان بعد از مرگ جاودانه باقی می‌ماند اما جهان دیگری وجود ندارد. بنابراین پاداش و کیفری هم برای اعمال آدمی نیست.

آیین بودایی در اواخر قرن ششم پیش از میلاد (۲۶۰۰ سال قبل) توسط بودا و در کشور هند پایه‌گذاری و از طریق چین و کره به ژاپن راه یافت. طبق آیین بودایی ، روح افراد پس از مرگ به بدن فرد دیگری منتقل می‌شود و در آنجا برحسب راحتی و سختی زندگی او ، به پاداش یا عقاب می‌رسد. مهم‌ترین ویژگی مردم ژاپن سخت کوشی ، قناعت ، نظم و روحیه‌ی همکاری و مشارکت آنهاست.

تاریخ مدارس ژاپن

تاریخ آموزش و پرورش ژاپن را می‌شود به دو دوره‌ی قبل و بعد از «انقلاب میجی^۱» تقسیم کرد. این انقلاب ۲۰ سال بعد از اصلاحات امیرکبیر در سال ۱۸۶۸ میلادی آغاز و ادامه پیدا کرد. تا قبل از این انقلاب ۲ نوع مدرسه در ژاپن بود «مدارس هانکو» ویژه‌ی سامورایی‌ها و «مدارس تراکویا» مخصوص مردم عادی. در سال ۱۸۷۱ یعنی ۳ سال بعد از انقلاب میجی ، آموزش وپرورش ژاپن تاسیس شد. در سال ۱۸۷۲ تقریباً ۲۸ درصد از افراد لازم‌التعلیم به مدرسه‌ی ابتدایی می‌رفتند و یک صد هزار نفر در دبیرستان ثبت‌نام کردند. در سال ۱۹۲۰ این میزان به یک میلیون و دویست هزار نفر افزایش پیدا کرد. در سال ۱۹۴۸ آموزش نابینایان اجباری شد. در سال ۱۹۸۶بیش از ۹۰ درصد کودکان ژاپنی به پیش‌دبستانی رفتند و ۹۴ در صد دانش‌آموزان به مرحله‌ی دوم دبیرستان راه یافتند.

ساختار آموزش وپرورش ژاپن

تعلیم و تربیت ژاپن به عهده‌ی وزارت آموزش و پرورش ، علوم و فرهنگ ژاپن است. این وزارت ، آموزش کودکان را از دوره‌ی ابتدایی آغاز می‌کند و تا پایان دانشگاه ادامه می‌دهد. علاوه بر مدارس و دانشگاه ، مراکزی مانند موزه‌ها ، نمایشگاه‌ها ، سالن‌های تئاتر و سینما نیز زیر نظر این وزارت هستند. نحوه‌ی اداره‌ی مدارس ، انتخاب کتاب‌های درسی ، استخدام نیرو و تعیین روزهای فعالیت مدارس به عهده‌ی ، شورای آموزش و پرورش است. هر استان ، شهر و روستا شورای آموزش و پرورش مخصوص به خود دارد. این شوراها ۳ تا ۵ عضو دارند و توسط استاندار یا فرماندار به مدت ۴ سال انتخاب می‌شوند. هزینه‌ها‌ی آموزش و پرورش همچون اداره‌ی آن بین دولت مرکزی ، استانداری و شهرداری تقسیم می‌شود. در سال ۱۹۸۴ حدود ۳۰ درصد هزینه‌ی مدارس را دولت ، ۴۴ درصد را استانداری‌ها و  ۲۶ درصد را شهرداری‌ها به عهده داشته‌اند.

استانداردهای مدارس ژاپن

در ژاپن مساحت هر کلاس عادی ۷۴ مترمربع است. مساحت مدرسه‌ی ۶ کلاسه ۱۰ هزار مترمربع و مساحت یک مدرسه‌ی ۱۲ کلاسه ۱۶ هزار متر مربع است. هر مدرسه‌ی ابتدایی دارای اتاق تکثیر ، اتاق بهداشت ، اتاق موسیقی ، سالن غذاخوری ، سالن ورزش و استخر سر پوشیده و زمین چمن است.

در سال ۱۹۸۶بیش از ۹۵ درصد مدارس دارای سالن ورزش با مساحت حداقل ۸۰۰ متر و حدود ۸۱ درصد مدارس ابتدایی و ۷۰ درصد مدارس متوسطه دارای استخر سر پوشیده بوده است. مدارس ژاپن دارای امکانات کافی در بخش سمعی بصری هستند. در سال ۱۹۸۹ میلادی (۱۳۶۸ شمسی) حدود ۹۹ درصد مدارس دارای تلویزیون ، اورهد و ویدئو بوده‌اند. در سال ۱۹۹۸ به طور متوسط هر مدرسه‌ی ابتدایی ۱۰ رایانه داشت. این تعداد برای مدارس متوسطه بیشتر است. در سال ۱۹۹۲ بیش از ۹۹ درصد دانش‌آموزان ابتدایی و ۸۲ در صد دانش‌آموزان مدارس متوسطه ناهار دریافت می‌کردند.

آموزش در مدارس ژاپن

ساعت حضور دانش‌آموزان در مدارس ۴۴ ساعت در هفته است و ازساعت ۸ صبح تا ۴ عصر به صورت پیوسته ادامه دارد. دانش‌آموزان ابتدایی ۲۲ ساعت و متوسطه ۱۶ ساعت را در کلاس درس سپری می‌کنند و بقیه‌ی ساعات با برنامه‌هایی مانند فعالیت‌های گروهی ، جشن‌ها و ناهار و استراحت سپری می‌شود. (دانش‌آموزان مدارس ابتدایی ایران ۲۴ ساعت و در مقاطع راهنمایی و متوسطه ۳۳ یا ۳۶ ساعت به مدرسه می‌روند که تقریباً تمام این ساعات در کلاس سپری می‌شود) هر سال تحصیلی ۲۴۰ روزاست. (سال تحصیلی در ایران کمتر از ۱۸۰ روز است) در مدارس ابتدایی به ایجاد محیطی شاداب ، جذاب ، دوستانه و با نشاط ، بیشتر از آموختن مسائل علمی تاکید شده است. معلمان عقیده دارند دانش‌آموزان این مقطع برای یادگیری علم به مدرسه نمی‌آیند بلکه هدف از مدرسه دیدار دوستان است. در مدارس ابتدایی به بازی ، کار دستی ، موسیقی و خانه‌داری (آشپزی و خیاطی و نظافت) توجه بسیار می‌شود. این گونه برنامه‌ها یک سوم اوقات دانش‌آموزان را به خود اختصاص می‌دهد. دانش‌آموزان مدارس ژاپن از همان کلاس اول ابتدایی در برنامه‌ای با عنوان به سوی کار ، به یادگیری و انجام حرفه‌هایی مانند زراعت و صنعت می‌پردازند.

در مطالعات “تیمز” که در باره‌ی پیشرفت تحصیلی بیش از ۴۰ کشور جهان و در درس‌های ریاضی و علوم تجربی انجام گرفته است ، ژاپن در این ۲ درس و در تمام مقاطع سنی بین ۳ کشور اول بوده و ایران به همراهی کلمبیا و آفریقای جنوبی در انتهای جدول قرار دارند. هم‌چنین “پروفسور وزرا وگل” « ezra vogel » استاد دانشگاه هاروارد در تحقیقات خود به این نتیجه دست یافت که دانش‌آموزان ژاپنی که دوره‌ی ابتدایی را در کشور آمریکا گذرانده‌اند هنگام بازگشت به کشور خود از همسالان خود در درس‌های ریاضی و علوم عقب‌ترند.

یادگیری در طول زندگی

یکی از برنامه‌های مدارس ژاپن اجرای برنامه‌های یادگیری در همه‌ی زندگی است. در حقیقت یادگیری در تمام عمر به اندازه‌ی آموزش و پرورش رسمی اهمیت دارد. شعار آنها این است “هر فرد در هر جا و هر زمان باید بیاموزد”. ایجاد مراکز دانشگاهی مکاتبه‌ای ، مدارس شبانه و دانشگاه سیما برای این منظور فعالیت می‌کند.

در زیر بعضی ویژگی‌های مدارس دوره‌ی ابتدایی و راهنمایی ژاپن را می‌خوانیم:

- به دانش‌آموز نمره داده نمی‌شود و هیچ دانش‌آموزی مردود نخواهد شد. نمره ، ابزاری برای کنترل نیست و مربی واقعا پرورش دهنده است.

- کار گروهی مبنای آموزش است. کلوپ‌ها و گروه‌های مختلف در مدارس فعال هستند و دانش‌آموز در گروه‌های مختلف عضو می‌شود و انجام کار جمعی را می‌آموزد.

- آموزشِ مسئولیت‌پذیری با دادن مسئولیت‌های کوچک به کودکان مثل پرورش یک گل و وادار کردن او جهت پاسخ‌گویی نسبت به این مسئولیت.

- هزینه‌ی آموزش در تمام مدارس روستاها و شهرها یکسان است.

- در ژاپن ، سرایدار وجود ندارد و وظیفه‌ی تمیز نگه داشتن مدارس حتی سرویس‌های بهداشتی به صورت گروهی به دانش‌آموزان سپرده می‌شود.

- در مدارس ژاپن ، گروه‌های ویژه‌ای مثل شاگرد اول‌ها ، با استعدادها ، پیشتازان و فرزانگان وجود ندارد. همه می‌توانند در اردوها و برنامه‌های مختلف شرکت کنند.

- همه‌ی دانش‌آموزان با هر شکل و قیافه و وضعیت مالی و استعداد در هر جای کشور (پایتخت و شهر و روستا) به طور یکسان آموزش می‌بینند و مدارس تیزهوشان یا مدارس ویژه وجود ندارد.

- در ژاپن استعدادها شناسایی می‌شود و بعد از دوره‌ی راهنمایی تفکیک‌ها صورت می‌گیرد. به کسی به خاطر یک استعداد خاص نسبت به دیگران بهای خاصی داده نمی‌شود ، چون هر کدام از دانش‌آموزان در زمینه‌ی خاصی استعداد دارند.

- در مدارس ژاپن ، شادی و سر و صدا و جنجال موج می‌زند و کسی با چوب و کتک و فحش و تشر مانع از خوشحالی و جیغ و داد و تحرک بچه‌ها نمی‌شود.

- برنامه‌های ویژه‌ای برای شاد نگهداشتن دانش‌آموزان در مدارس ژاپن در نظر گرفته می‌شود.

- ژاپنی‌ها اصلا از خرج کردن برای تجهیز مدارس ابایی ندارند و بودجه‌های هنگفتی صرف تجهیز مدارس به کتابخانه ، آزمایشگاه ، زمین بازی ، وسایل ورزشی ، استخر شنا ، سالن نمایش ، وسائل سمعی و بصری و حتی گلخانه می‌کنند.

حال شما نظام تربیتی ایران را در نظر بگیرید که:

- نمره ملاک اصلی است.

- هیچ دو مدرسه‌ای مثل هم نیستند.

- تفاوت مدارس شهر و روستا ، از زمین تا آسمان است.

- کافی است دانش‌آموزی نمرات خوبی داشته باشد تا به عنوان گل سر سبد مدرسه انتخاب شود.

- یک دانش‌آموز به دلیل کسب نمرات خوب ، حق شرکت در تمام اردوها را دارد و فلان دانش‌آموز دیگر در طول تمام دوران تحصیل حتی یک اردو هم نتوانسته برود.

- تشکیل گروه‌هایی مثل فرزانگان و پیشتازان و استفاده‌ی خاص افراد این گروه‌ها از امکانات آموزش و پرورش , که متاسفانه افراد این گروه‌ها معمولا همان شاگرد اول‌های مدارس هستند.

- تعدادی از دانش‌آموزان به دلیل وضعیت مالی خوب و رفتن به مدارس خاص ، آینده‌ی تضمین شده‌ای دارند و بسیاری از دانش‌آموزان پر استعداد به دلیل وضعیت مالی نا مطلوب امکان رشد ندارند.

- آموزش کار گروهی هم که دیگه نیاز به گفتن ندارد.

- وضعیت تجهیز مدارس هم . . . (بسیاری از امثال ما تا دوره‌ی دانشگاه فقط یکی دو بار به آزمایشگاه رفته‌ایم که امکان دست زدن به وسائل را هم نداشتیم)

 ————————————————-

۱- ژاپنی‌ها در سال ۱۸۶۸ در زمان امپراتوری «موتوسو هیتو» (Mutsuhito) به اتفاق صدر اعظمش «هیرو بومی ای تو» (Hirobumi Ito) اقدامی انجام دادند و دست «شگون‌ها» (Shogoun) یا سپهسالاران کل و عوامل نفوذی سنت گرا ، مرتجع و فاسد را از دربار ژاپن کوتاه کردند. از ۱۸۶۸ تا ۱۸۸۹ یعنی به مدت ۲۱ سال آنها با ساختن دارالفنون‌هایی شبیه اروپا و فرستادن محصل به خارج و استخدام اساتید خارجی ، ژاپن را به قول “آلبرماله” – مورخ فرانسوی – به اندازه‌ی ششصد سال جلو بردند.

 سرزمینی که به صورت سنتی به کشور آفتاب طالع معروف بود ، در اثر این دگرگونی بزرگ فرهنگی  که در تاریخ ژاپن به «انقلاب میجی» (Meigi) (نهضت صلح روشن) معروف شد ، در ردیف قدرت‌های اروپایی قرار گرفت. به طوری که در ۱۹۰۵ میلادی (۱۲۸۴ شمسی) ژاپن یگانه کشور آسیا بود که روسیه ، یعنی بزرگ‌ترین کشور اروپایی ، را طی جنگ دریایی “تسو شیما” شکست داد. و در واقع آفتاب بخت ژاپن طالع گردید و در زمره‌ی قدرت‌های بزرگ جهان در آمد. میرزا تقی‌خان امیرکبیر چهارده سال قبل از ژاپنی‌ها دست کسانی چون سلطنه‌ها ، دوله‌ها و افراد فاسد با نفوذ را از دربار ایران کوتاه کرده بود. آنها در دربار ناصرالدین شاه همان مقامی را داشتند که شگون‌ها در دربار ژاپن ، ولی افسوس که دست اجنبی این راد مرد را از ایران گرفت.

اگر چنان چه شیعیان ما ، که خداوند توفیق طاعتشان دهد ، در راه ایفاى پیمانى که بر دوش دارند همدل مى‌شدند ، میمنت ملاقات ما از ایشان به تاخیر نمى‌افتاد و سعادت دیدار ما زودتر نصیب آنان مى‌گشت ، دیدارى بر مبناى شناختى راستین ، و صداقتى از آنان نسبت به ما.

امام محمد باقر علیه‌السلام  :

هنگامى که خداوند از آفریدگانش خشمگین شود ، ما (اهل بیت) را از مجاورت با آنها دور مى‌سازد.

نه شرم و حیا ، نه عار داریم از تو

اما گله بی شمار داریم از تو

ما منتظر تو نیستیم آقا جان!

تنها همه انتظار داریم از تو

پی‌نوشت: دعا می‌کنیم بیایی . . .  گناه می‌کنیم نیایی . . .

بعد نوشت: آیت‌الله بهجت(ره):

«دعا را باید با شرایطش انجام داد و توبه از گناهان از جمله‌ی شرایط دعا است. نه این که برای تعجیل فرج دعا کنیم و کارهایمان برای تبعید (دورکردن) و تاجیل (ضدتعجیل ، به تاخیرانداختن) فرج آن حضرت باشد.»

&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&

فریب ما نخور آقا ، دروغ می‌گوییم
به جان حضرت زهرا(س) دروغ می‌گوییم
چه انتظار ظهوری؟ چه درد هجرانی؟ !
میا میا گل طاها ، دروغ می‌گوییم
تمام چشم به راهی ، و انتظار ظهور
و ندبه‌های فرج را دروغ می‌گوییم
دلی که مأمن دنیاست ،  جای مولا نیست
اسیر شهوت دنیا ، دروغ می‌گوییم
کدام گریه‌ی غربت؟ کدام اشک فراق؟
قسم به “ام ابیها” دروغ می‌گوییم
زبان سخن ز تو گوید ، ولی برای “مقام”
به پیش چشم خدا ما ، دروغ می‌گوییم
خلاصه ای گل نرگس ، کسی به فکر تو نیست
و ما به وسعت دریا دروغ می‌گوییم
مرا ببخش عزیزم که باز می‌گویم
میا میا گل طاها ، دروغ می‌گوییم

&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&^&

قطعه‌ی گمشده‌ای از پر پرواز کم است

یازده بار شمردیم و یکی باز کم است

این همه آب که جاری است نه اقیانوس است

عرق شرم زمین است که سرباز کم است