پیدا کردن رئیس اداره برق “آقای اعتمادیان” کار سختی نبود. ایشان در دفتر کار خود با چند نفر مشغول صحبت بودند. ظاهرا جلسه داشتند. چند دقیقه‌ای معطل ماندم تا جلسه به اتمام رسید و انصافا علی‌رغم این‌که بدون وقت قبلی مراجعه کرده بودم ایشان با روی باز پذیرای بنده شدند.

چون برای اولین بار همدیگر را می‌دیدم بعد از معرفی خودم گفتم که برای چه کاری آمده‌ام.  ایشان هم دفتر خود را برداشته و مواردی را که به عنوان مشکل بیان کردم یادداشت کردند و قول دادند که در اولین فرصت نسبت به برطرف کردن آنها اقدام کنند.

پس از چند روز که گشتی در شهر زدم دیدم اکثر مواردی که بین ما مطرح شده بود در حد توان  برطرف شده است. بعد از آن زنگ زدم که از ایشان تشکر کنم متاسفانه تشریف نداشتند. به همین منظور در اینجا مراتب تشکر خود را اعلام می‌نمایم حداقل به این دلیل که با صعه صدر پای  صحبت‌های یک شهروند نشستند و بعضی از مواردی که مطرح شد پی‌گیری کردند.

اما بعضی موارد هم مطرح شد که به نظر وی در حیطه وظایف مجموعه تحت سرپرستی ایشان نمی‌باشد. که به قول معروف من قانع نشدم اما نتوانستم ایشان را هم قانع کنم.

به عنوان مثال جابجا کردن تیرهایی که به علت تعریض یا احداث معابر در وسط کوچه یا خیابان واقع شده‌اند. ایشان اظهار می‌دارند که جابجا کردن این تیرها هزینه زیادی دارد و شهرداری باید هزینه را بپردازد. شاید این حرف درستی باشد اما سئوال این است که آیا این احتمال نمی‌رود که در تاریکی شب یا در روشنایی روز کسی با این‌گونه تیرها برخورد کند و حوادثی جبران ناپذیر به‌بار آید؟ آیا هزینه جابجایی یک تیر از جان یک انسان بیشتر است؟

اگر این تیرها به هر دلیلی بشکنند یا آسیب ببینند آیا آنها را جابجا نمی‌کنید؟ مسلما جواب مثبت است. پس بیایید قبل از روی دادن حادثه این کار را با تعامل با سایر ادارات ذیربط انجام دهیم و بعد از حادثه انگشت حسرت به دندان نگزیم که سودی نخواهد داشت.

خیابان امام رضا(ع) مقابل تکیه حضرت ابوالفضل

یا عبور کابل‌های برق از روی منازل همسایگان و نیز تعداد زیادی تیر که در

گوشه و کنارخیابان و کوچه‌ها بدون مصرف در زمین کاشته شده‌اند و موارد دیگر.

موارد دیگری هم بود که ایشان با نظریات کارشناسی خود اشکالات را وارد

ندانستند. همان‌ها را هم می‌شود باکار کارشناسی و کمی همدلی

انشاالله  برطرف کرد.

کاش تعدادی از کارمندان این واحد هم که همه راوری هستند به اندازه رئیس

اداره به حرف ارباب رجوع گوش می‌دادند و همه چیز را به حساب

خصوصی شدن نمی‌گذاشتند. این بحث خصوصی شدن هم جدیدا

حربه خوبی شده به دست بعضی از ادارات. وقتی برای مشکلی

مراجعه کنی همه  چیز را به حساب خصوصی شدن گذاشته و خوشبختانه

بدون جواب قانع کننده به ارباب رجوع ایشان را به اصطلاح از سرخود باز می‌کنند.

قصد دفاع از کسی را ندارم اما شاید درست نباشد تمامی تقصیرها را به گردن مسئولین بیندازیم بلکه خود ما هم باید قدری همت و تلاش و پی‌گیری کنیم. شاید دری به تخته خورد و به نتیجه‌ای ختم شد. ضرب‌المثل راوری را فراموش نکنیم که “تا بچه گریه نکنه مادر شیر بهش نمیده”.

می‌دانیم “کارها آسان شود اما به صبر” اما چه‌کنیم که طاقتمان طاق است و صبر ایوب هم نداریم.