گاهی اوقات لجم می‌گیرد که چرا این قدر خوش باور هستم و به همه کارها از زاویه خوش‌بینی نگاه می‌کنم. (شاید عیب از من نیست، دیگران خیلی بدبین هستند) اما وقتی واقعیات را کنار هم می‌گذارم می‌بینیم نه، دیگران بدبین نیستند بلکه واقعیات را بهتر و زودتر از من می‌بینند و درک می‌کنند.

این جریانی که می‌خواهم برایتان تعریف کنم به حدود ۲ماه پیش، یعنی به قبل از عید مربوط است. آن پست (خط کشی، آسفالت، دست‌انداز و …) که حتما یادتان هست.(اتفاقا بازدید کننده زیادی هم داشت.)

چند روز پس از آنکه آن پست را کار کرده بودم با تعدادی از دوستان راجع به همان موضوع در حال صحبت بودیم که اتفاقا یکی از اعضای شورای اسلامی شهر هم از راه رسید. موضوع احداث دست اندازها را مطرح کردیم که این عضو شورای شهر گفت: قرار نبوده چنین چیزی اتفاق بیفتد و ایجاد سرعت‌گیر در دستور کار اکیپ آسفالت نبوده ولی یکی از ارگانها با فشاری که به مجموعه شهرداری وارد آورده، آنها را مجبور به ساخت این دست‌اندازها نموده است. (در همین‌جا باید از جناب آقای مشرفی شهردار محترم و اعضای شورای شهر یک عذر خواهی بکنم به لحاظ اینکه ساخت دست‌اندازها را به ایشان نسبت داده بودم.)

ما رو باش با قاطعیت داد سخن  می‌دادیم که بله حتما برای حفظ جان اطفال مدرسه‌ای این کار انجام گرفته است، که یکی از دوستان از بین جمع پوزخندی زد و گفت کجای کاری عمو!!

چون این ارگان محترم در همین محدوده خیابان دارای یک مجتمع مسکونی هستند، برای رفاه حال خود و خانواده‌های محترمشان این دستور را صادر و تا حصول نتیجه، پی‌گیری لازم را انجام داده‌اند. و گر نه وقتی که مدرسه تعطیل می‌شود با ترافیکی که بوجود می‌آید و حرکت لاک‌پشتی خودروها نیازی به ساخت سرعت‌گیر و دست‌انداز از نوع قرون وسطایی وجود نداشت.

ما رو میگی مثل یک تکه یخ که روی بخاری گازی از نوع پلار گذاشته باشند آب شدیم، اما به روی خودمان نیاوردیم و زیر لبی دو صد لعن و نفرین به خودمان فرستادیم که چرا این‌جور چیزها به ذهن ما خطور نمی‌کند و به قول معروف همیشه نیمه پر لیوان را می‌بینیم.

تا اینجای مطلب را داشته باشید. یک گریز به قسمتی دیگر هم بزنیم که خیلی بی ربط به این موضوع نیست.

مدتها قبل، شاید در اولین یا دومین دوره تشکیل شورای شهر پیشنهادی مطرح کردیم که برای رفاه حال همشهریان و کسبه محترم در اسفند ماه که به دلیل خریدهای شب عید  حجم ترافیک خیابان امام خمینی(ره) زیاد می‌شود، این مسیر “حد فاصل میدان شهدا تا چهار راه امام خمینی(ره) یا حسینیه” را یک طرفه کنند و کم‌کم در طول سال هم این امر ادامه یابد تا با این کار با یک تیر چند نشان زده شود.

۱-      حجم ترافیک مسیر به شدت کاهش پیدا می‌کند.

۲-      جای پارک برای کسبه و مشتریان آنها فراهم خواهد شد.

۳-      و از همه مهم‌تر با این کار خیابانهای معلم، ۱۷ شهریور، امام رضا(ع)، ولی‌عصر(عج) و بلوار اربعین نیز رونق پیدا کرده و بالاجبار مراکز تجاری و مغازه‌ در آن محدوده‌ها ایجاد شده که ضمن زیبایی فضای شهری، رفاه حال همشهریان را نیز به دنبال دارد.

نمی دانم در آن زمان از طرف شورای ترافیک یا شورای تامین یا یکی دیگر از شوراهای جورواجور یا یکی از مسئولین با این پیشنهاد به شدت مخالفت شده و مردود اعلام گردید ظاهرا نخالفت به قدری شدید بوده که بعد از گذشت چند سال دیگر کسی جرات طرح مجدد آت را نیز پیدا نکرده است.

حال با بحثی که با همکاران داشتیم و در بالا بدان اشاره شد و مطمئنا شما هم آن را مطالعه فرمودید به این نتیجه می رسیم که خیلی مهم نیست مردم چه می‌خواهند، چه می‌گویند و یا چگونه می‌آیند و می‌روند. بلکه مهم این است که در این قسمت خیابان که توضیح آن داده شد هیچ ارگانی ذینفع نیست و از یک طرفه یا دو طرفه بودن آن نفع یا ضرری به ارگانها وارد نمی‌شود بنابراین مردم فعلا باید با همین وضع (۲طرفه بودن) و همان وضع( سرعت گیرهای خیابان)کنار بیایند. باید نیمه پر لیوان را دید این حرفی است که همواره روانشناسان و اولیای تعلیم و تربیت تکرار می‌کنند.

ما هم با خوش بینی به همان نیمه پر نگاه می‌کنیم شاید در انجام نشدن بعضی از کارها حکمت‌هایی نهفته است که از آن بی خبریم . قطعا چنین است.

اگر زنده باشم و خدا توفیقی بدهد باز هم صفحاتی را خط خطی خواهم کرد.

منتظرتان هستم.