در راستای سیاست‌های این سایت که نقد و انتقاد منصفانه، بی‌طرفانه و غیرمغرضانه از امور مختلفی است که در شهر راور اتفاق افتاده یا در شرف اتفاق افتادن است، بدین وسیله از مسئولین محترم شهرستان که در حد امکان اقداماتی را در راستای تامین رفاه شهروندان انجام می‌دهند قدردانی و تشکر می‌شود.

عملیات روکش آسفالت خیابان قدس و خط‌کشی تمامی خیابان‌های سطح شهر نمونه‌ای از این اقدامات قابل تقدیر است.

اما هم‌چنان چند سوال در اذهان باقی مانده است.

اول این‌که حال که قرار است بودجه‌ای مصرف شده و مسیری را بهسازی نماییم بهتر نبود کار اساسی‌تر انجام شود و جداول این خیابان نیز تعویض یا تعمیر شوند. این کار هم چهره‌ای زیباتر به این مسیر می‌داد و هم این‌که بر طول عمر و دوام آسفالت افزوده می‌شد.

حتما این دو مقوله از هم جدا هستند و ردیف بودجه‌ای جداگانه‌ای دارند. چون چند سال است که جداول خیابان ولی عصر(عج) تعویض شده‌اند. اما علی‌رغم خرابی آسفالت؛ از روکش کردن آن خبری نیست. در این خیابان هم که شاهدیم اتفاق برعکس افتاده است.

دلیل دیگری نیز می‌تواند وجود داشته باشد و آن این‌که تا جدول‌های خیابان خراب نشوند کسی به فکر روکش کردن آسفالت نمی‌افتد. اگر این حدس درست باشد پس وای به حال ساکنان خیابان امام رضا علیه‌السلام که با وضعیت آسفالت موجود، به تازه‌گی عملیات جدول گذاری آن شروع شده است. (البته به تازه‌گی که می‌گیم یعنی تقریبا ۵ ماه می‌شه که شروع شده ولی هنوز بیش از ۱۰۰ متر پیشرفت نکرده است. قبول ندارید خودتان بروید ببینید.)

سئوال دیگری که ذهن انسان را قلقلک می‌دهد ایجاد چند فقره!!! دست‌انداز (از نوع آنها که در پیست‌های موتورسواری شاهدیم) در مسیر خیابان تاره آسفالت شده قدس است.

مگر آزموده را چند بار باید آزمود؟ مگر از قدیم نمی‌گفتند: آرموده را آزمودن خطاست؟ (جدیدا می‌گویند آزموده را آزمودن رواست)

تا به حال در مسیرهای متعدد از این ترفند برای کاهش سرعت وسایل نقلیه و جلوگیری از تصادفات استفاده کرده‌ایم. بازدهی آن چقدر بوده است؟

چند سال پیش دست اندازهایی به بلندی رشته کوه “مارکشه” خودمان در مسیر خیابان امام رضا علیه‌السلام ایجاد کردیم. چه نتیجه‌ای حاصل شد؟ غیر از این‌که چند دستگاه اتوبوس مسافربری در اثر برخورد با این موانع معیوب و مسافران بیچاره در شهر سرگردان شدند؟ تا بالاخره یک خدا پدر آمرزیده‌ای آسفالتها را جمع کرد ولی آثار آنها هنوز بعد از چند سال از چهره این خیابان زدوده نشده است.

مگر دو سال قبل در همین خیابان قدس حد فاصل مدارس شهید منتظری و شهید مدرس ۴ تا از این دست‌اندازهای استاندارد!!! ایجاد نکردیم که سرانجام همه آنها به دست همین کارگران زحمتکش شهرداری یا بوسیله مردم و به همت بیل مکانیکی و استفاده از تاریکی شب جمع‌آوری شد.

دوباره تکرار کردن همان کار چه معنا و مفهومی می‌تواند داشته باشد؟

چقدر فرهنگ سازی کرده‌ایم که مردم برای جفظ جان خود یا همشهریانشان در مسیرهای شهری قوانین را رعایت کنند؟

من و شما شهروند گرامی چقدر خود را مقید می‌دانیم که به قوانین احترام بگذاریم تا هم خودمان سالم بمانیم و هم تا حدود زیادی از بروز حوادث و سوانح ناگوار پیش‌گیری کنیم؟

خط‌کشی معابر بسیار کار پسندیده‌ای است. اما احترام به این خط‌کشی پسندیده‌تر است. یادمه چند سال پیش آقای قرائتی در یکی از جلسات درسهایی از قرآن می‌گفت: در هیچ کجای دنیا پلیس و چراغ راهنما هم زمان سر چهار راه جضور ندارند. اما در ایران پلیس سر چهاراره می‌ایستد تا با سوت زدن یا اشاره دست به ما بفهماند که باید به چراغ راهنما نگاه کنیم.(نقل به مضمون)

مقوله دست‌اندار هم همین حالت را دارد. ما باید خودمان این فرهنگ را داشته باشیم که در نزدیکی مدارس و مهدهای کودک با سرعت کمتری رانندگی کنیم و رعایت حال اطفال را بنماییم والا اگر بیش از این هم دست‌انداز احداث کنیم نتیجه‌ای حاصل نخواهد شد. همان طور که تا کنون نشده است.

ولی اگر مجبور به استفاده از این ابزار باز دارنده هستیم آیا نمی‌شود از انواعی که در شهرهای دیگر و حتی در روستاهای خودمان به کار رفته، استفاده کنیم که هم از نظر عرض و ارتفاع، استاندارد باشد و هم رنگ‌های آن باعث جلب توجه رانندگان شود. دیگر زمان استفاده از این ابداعات که فکر کنم به دوران پارینه سنگی یا  دوران نوسنگی تعلق دارد گذشته است.

قبلا بعضی اعضای محترم شورای شهر کمبود بودجه را دلیل استفاده نکردن از موانع پیش ساخته عنوان می کردند. اگر هزینه ایجاد، نگهداری و جمع‌آوری این موانع را جمع بزنیم، فکر نکنم چیزی بیش از ایجاد موانع استاندارد پیش ساخته باشد.

انشاالله روزی برسد که بدون ایجاد موانع و تابلو و خط‌کشی‌، همه ما به قوانین احترام بگذاریم و زندگی را برای همه شیرین و دوست داشتنی‌تر کنیم.