بهار بی خزان، روی محمد(ص)
بهشت جاودان، کوی محمد(ص)
معطر ساخت گلزار جهان را
شمیم تار گیسوی محمد(ص)

*****

دلا میلاد ختم المرسلین است
فروغ آسمانی در زمین است

*****

ماه فرو ماند از جمال محمد(ص)
سرو نباشد به اعتدال محمد(ص)
قدر فلک را کمال و منزلتى نیست
در نظر قدر با کمال محمد(ص)

*****

آفرینش را جز او مقصود نیست
پاک دامن تر از او موجود نیست

*****

از مکه فروغ ایزدی پیدا شد
سر چشمه فیض سرمدی پیدا شد
در هفدهم ربیع از دخت وهب
نو دسته گل محمدی پیدا شد

* * * * * * * * * *

باز طرح دیگری گردونه گردان نهاد
از بدایع جلوه‌های تازه‌ای کیهان نهاد
ریخت طرحی نو جهان با مقدم باد صبا
دشت و بستان هر طرف بینی، گلی الوان نهاد
ابر رحمت باز گوهر ریز و گوهر پاش شد
بر گل سوری، ز شبنم لؤلؤ و مرجان نهاد
باد، عنبرسای گردید و نسیم عنبر فروش
طبله را عطار بست و قفل بر دکان نهاد
بلبل هجران کشیده در فضای گلستان
سرخوش از دیدار گل شد، پرده الحان نهاد
بوستان و کوه و صحرا رونقی دیگر گرفت
تاجی از بیجاده بر سر، لاله نعمان نهاد
این همه آثار؛ هست از یمن شاه دین، امام
جعفر صادق(ع) که زِ احسان، قادر منان نهاد
هفده ماه ربیع الاول، اندر جمعه، بود
کاو قدوم اقدسش در عالم امکان نهاد
با طلوع آفتاب آسمان معرفت
حق تعالی بر خلایق، منت و احسان نهاد
کرد بر کون و مکان، خورشید حق تابندگی
زین تلألؤ بر جهان، انواری از یزدان نهاد
بهره‌ور از مکتب علم و صفای جد و باب
گشت و تاج فخر را بر تارک ادیان نهاد
از مقام شامخ علمی او شد مستفیض
آن که اندر محضرش سر بر خط فرمان نهاد
اعلم و اتقی و افضل، عاملی صدیق بود
افقه و اعرف که رکن و پایه ایمان نهاد
مستجاب‌الدعوه و برهان حق و مقتدا
بود و آیین را بنا بر حجت و برهان نهاد
یافته دین محمد(ص) از وجودش اعتبار
شیعه را مذهب به رسم جعفری بنیان نهاد
مفتخر، دانشوران بودند از شاگردیش
بهر ترویج شریعت، پای در میدان نهاد
تربیت فرمود، شاگردان عالم بی‌شمار
پایه‌های علم شیمی، جابر حیان نهاد
مام گیتی، مثل او هرگز نزاید در قرون
برتری او را خدا، بر همسر و اقران نهاد
گر زبان خامه عاجز آمد از توصیف او
قدر والایش عنان فکر، سرگردان نهاد
نا امید از آستان خویش” فرزین” را مساز
لطف تو شاها به دل، مرهم پی درمان نهاد