امام رضا(علیه‌السلام):

کسی که مصائب ما را به یاد آورد، پس بگرید و بگریاند، در روزی که چشم‌ها گریانند (روز حساب)، گریان نخواهد شد.

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *

دوست دارم تا که بر خاکت، جبین سایی کنم
خاک پای زائرت را کحل بینایی کنم
دوست دارم خضر باشم تا که با آب بقا
تا قیامت بهر زّوار تو سقّایی کنم
دوست دارم ضامنم باشی که بر خیل ملک
سرفرازی همچو آن آهوی صحرایی کنم
دوست دارم بر گدایی درت از شهر خویش
تا در باب الجوادت، راهپیمایی کنم
دوست دارم زیر پای زائرت، دفنم کنند
تا گشایم دست و اعجاز مسیحایی کنم
دوست دارم وقت مردن با تماشای رخت
مرگ را از شوق دیدارت، تماشایی کنم
دوست دارم در میان آن همه زوّار تو
بر درت، ابراز راز دل، به تنهایی کنم
دوست دارم در خراسان تو چون گل بشکفم
صبحدم توصیف از گل‌های زهرایی کنم
دوست دارم هر کجا باشد به نامت مجلسی
شمع باشم، آب گردم، مجلس آرایی کنم
دوست دارم تا شماری «میثمت» را سائلی
تا گدایت باشم و در حشر آقایی کنم

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *

امام رضا(علیه‌السلام):

هرکس در مجلسی نشیند که امر ما در آن زنده می‌شود، در روزی که قلب‌ها می‌میرند، قلبش نخواهد مرد.

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *

حسن شاه دین شرف بخشید ملک طوس را
شمع، آرى می‌کند روشن دل فانوس را
دیده را گفتم که این روشندلى از چیست؟ گفت:
طوطیاى خویش کردم خاک شاه طوس را
از براى خاکروبى درش روح‌الامین
در کف خود هر سحر گیرد پر طاووس را
اى که در اسماء اعظم عمر خود کردى تلف
در خراسان آى و بنگر مظهر قدوس را

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *

زائری بارانی‌ام آقا به دادم می‌رسی؟
بی‌پناهم، خسته‌ام،تنها، به دادم می‌رسی؟
گر چه آهو نیستم اما پر از دلتنگی‌ام
ضامن چشمان آهوها به دادم می‌رسی؟

من دخیل التماسم را به چشمت بسته‌ام
هشتمین دردانه زهرا(سلام‌الله‌علیها) به دادم می‌رسی ؟

التماس دعا