روح هستی در میان بستر است

لحظه‌های آخر پیغمبر است

گوشه‌ای گرم نیایش با خدا

می‌برد بالا علی دست دعا

اهل بیت خویش را با اشک و آه

در وداع آخرین دارد نگاه

گاه گوید: با علی از غسل و قبر

درد دل با چاه و مظلومی و صبر

گاه گوید: با غم و درد و محن

غم مخور هستی من، زهرای من

بعد من حامی دست حق شوی

اولین کس تو به من ملحق شوی

بعد من اجر رسالت هیزم است

هستی‌ام در آتش نا مردم است

آسمان را رنگ نیلی می‌زنند

بین کوچه بر تو سیلی می‌زنند

شعر از: سید محسن احمدراده

***************

در سوگ نبی(صلی‌الله علیه و آله)، جهان سیه می‌پوشد
در سینه، دل از داغ حسن(علیه‌السلام) می‌جوشد
از ماتم هشتمین امام معصوم(علیه‌السلام)
هر شیعه ز درد، جام غم می‌نوشد

***************

تا زهر کینه بر جگر مجتبی(علیه‌السلام) نشست
تیر الم به قلب رسول خدا(صلی‌الله علیه و آله)، نشست
آه و فغان که از ستم جعده‌ی لعین
در ماتم حسن(علیه‌السلام) علی مرتضی(علیه‌السلام) نشست