ای امام عاشقان عشقت اسیرم کرده است
وی امیر عارفان داغ تو پیرم کرده است
من اسیر داغ عشقم نی اسیر دست خصم
شعله‌های داغ‌های تو اسیرم کرده است
آرزوهای محال دشمنان بر باد رفت
قدرت خون تو بر دشمن دلیرم کرده است
ظهر عاشورا در آن میدان شورانگیز عشق
دست جان بخش ولایت غم پذیرم کرده است
گر چه محنت دیده‌ی هفتاد و چند آلاله‌ام
داغ پیری سه ساله سخت پیرم کرده است
کربلا تا شام صدها کربلا کردم به پا
خصم حیرت از سپاه بی نظیرم  کرده است
کوه می‌لرزید از فریادهای زخمی‌ام
کوفه تمکین از پیام  ناگزیرم کرده است
انقلاب سرخ تو با خطبه‌های ناب من
پاسدار خطبه ظهر غدیرم کرده است
دشمن مکار من رسواتر از ابلیس شد
رو برو هر جا که با مهر منیرم کرده است
قاری قرآن تو  و آیینه تفسیر، من
مادرم تعلیم این خیر کثیرم کرده است
خیزران چوبی که زخمی کرد چشمان مرا
بس جسارت بر سر و روی امیرم کرده است
با وجودی که قدم خم گشت و مویم شد سپید
من نگویم داغها خرد و خمیرم کرده است
«لا ارالموت» رسایت حکم «جاء الحق» گرفت
تا پیام غربت خونت سفیرم کرده است
با علی همره شدم از کربلا تا کربلا
او مرا یاری در این  راه خطیرم کرده است

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *

آنچه از من خواستى، با کاروان آورده‌ام

یک گلستان گل، به رسم ارمغان آورده‌ام

از در و دیوار عالم، فتنه می‌بارید و من

بى پناهان را بدین دارالامان آورده‌ام

اندر ین ره از جرس هم، بانگ یارى برنخاست

کاروان را تا بدینجا، با فغان آورده‌ام

بسکه من، منزل به منزل، در غمت نالیده‌ام

همرهان خویش را چون خود، بجان آورده‌ام

تا نگویى زین سفر، با دست خالى آمدم

یک جهان، درد و غم و سوز نهان آورده‌ام

قصه ویرانه شام ار نپرسى، بهترست

چون از آن گلزار، پیغام خزان آورده‌ام

خرمنى موى سپید و دامنى خون جگر

پیکرى بى جان و جسمى ناتوان آورده‌ام

دیده بودم با یتیمان مهربانى می‌کنى

این یتیمان را بسوى آستان آورده‌ام

دیده بودم، تشنگى از دل قرارت برده بود

از برایت دامنى اشک روان آورده‌ام

تا نثارت سازم و گردم بلاگردان تو

در کف خود، از برایت نقد جان آورده‌ام

نقد جان را ارزشى نبود، ولى شادم چو مور

هدیه‌اى، سوى سلیمان زمان آورده‌ام

تا دل مهر آفرینت را نر نجانم ز درد

گوشه‌اى از درد دل را، بر زبان آورده‌ام