با سلام خدمت دوستان گرامی و بازدید کنندگان محترم و همشهریان عزیز.

بی شک شما هم (منظورم همشهریان عزیز است) بارها از خیابان گلزار عبور کرده‌اید و احتمالا روبروی مسجد حضرت آیت الله میلانی چشمتان به تابلوی “پارک گلزار” افتاده است. اگر نرفته‌اید وقت را تلف نکنید همین الان به سرعت خودتان را به آنجا برسانید و تماشا کنید ممکن است از دست برود!!!.

تعداد زیادی از ما فقط می‌بینیم و می‌گذریم ولی عده کمی به آنچه در اطرافشان می‌بینند با دقت نگاه می‌کنند.

چند سال پیش که این تابلو نصب شده بود یکی از همکاران اشکال آن را به ما گفت. در آن زمان چون نه جایی برای بیان این گونه مطالب داشتیم و نه به فکر این چیزها بودیم فقط با نگاه کردن و شاید خندیدن و نشان دادن آن به دیگران از کنار ماجرا گذشتیم. ولی امسال که جایی برای چنین سوژه‌هایی دست و پا کردیم بسیار ناراحت بودیم که چرا در آن زمان عکسی از این تابلو نگرفته‌ایم که امروز بکارمان بیاید و صد حیف و واویلا و واحسرتا می‌گفتیم. تا اینکه هفته قبل به صرافت افتادیم برویم ببینیم شاید خدا خواست و تابلو با همان کیفیت سرجایش بود. به همین منظور بر پشت استر چموش (موتور سیکلت) سوار شدیم و خود را به محل مذکور رساندیم. به محض مشاهده تابلو چنان برقی در چشمانمان ظاهر شد که دیدیم بنده خدایی که در کیوسک تلفن سرگرم صحبت با  دوستش بود!!! با دست جلو چشمانش را گرفت که برق چشمانمان به او آسیب نرساند.

بله درست حدس زده‌اید شهرداری محترم برای اینکه ما برای نوشتن سوژه کم نیاوریم، تابلو را همان‌گونه که روز اول بوده نگه داشته و ذره‌ای در آن دخل و تصرف ننموده است. (بندگان خدا این‌قدر کار سرشان ریخته که دیگر فرصت نمی‌کنند به تابلوهای سطح شهر نظری بیندازند.)

خلاصه ما تصاویری از تابلو تهیه کردیم که شما شاهد هنر نمایی ما و نویسنده تابلو هستید.

ما از روی تابلو نتوانستیم بفهمیم این پارک کدام طرف خیابان است. شما ‌فهمیدید؟؟؟

سپس تصمیم گرفتیم که از مناظر چشم‌نواز پارک هم چند تصویر تهیه کنیم که شما هم از آن لذت ببرید.

تصاویر پارک را هم که دارید می‌بینید و نیازی به توضیح اضافه نیست.

فقط ذکر یک نکته ضروری به نظر می رسد(البته به نظر این حقیر و گرنه به نظر شما ممکن است هزار نکته وجود داشته باشد) و آن اینکه درست است که شهردار اسبق چندین بار این پارک و امثال این را در گوشه گوشه شهر افتتاح نمود و گزارش آنها با آب و تاب فراوان در نشریات به چاپ رسید، ولی باید انصاف داشته باشیم که در شهر محرومی مثل راور همین قدر هم برای خودش نعمتی بود. اگر چه فقط تعبیه چند وسیله بازی برای بچه ها و چند صندلی سیمانی برای نشستن بزرگترها باشد. اما ما خودمان باید فرهنگ استفاده از آنها را داشته باشیم و به کودکانمان آموزش بدهیم.

خودتان شاهد هستید وسایل بازی و صندلیهایی که با پول خودمان (انواع عوارض و خودیاری و …) ساخته شده‌اند به چه روزی افتاده‌اند. از وضعیت بهداشتی و نظافت پارک هم که دیگه چیزی نگیم خیلی بهتره. باید این فرهنگ را بوجود آوریم که از امکانات کم می توان استفاده بهینه کرد. ولی کو گوش شنوا.

به قول جناب آقای “احمد فخرپور” فرمانده عزیزمان در دوران خدمت مقدس سربازی که اگر زنده است خدا حفظش کند و اگر در قید حیات نیست خدا رحمتش کند که می گفت:

“گوش اگر گوش من و ناله اگر ناله تو          آنچه البته به جایی نرسد فریاد است”

از ما گفتن بود.

“حافظ وظیفه تو سخن گفتن است و بس    در بند آن مباش که نشنید یا شنید”

به فکر نسل آینده و منتظر افاضات بعدی ما هم باشید.

ستاره سهیل